History

W Gällivare, Dundret Runt stał się wyraźnym symbolem wiosny i naturalnym celem dla wielu narciarzy. Ale jak to się wszystko zaczęło?

Podczas pierwszej edycji Dundret Runt, 11 kwietnia 1965 roku, 228 uczestników stanęło u podnóża góry Dundret. Już w pierwszym roku narciarze mogli wybierać między dwoma dystansami: 30 km i 60 km. Zawodnicy na dystansie 60 km startowali w pobliżu Harrträsk, a zawodnicy na 30 km wjechali kolejką linową (!) na szczyt Dundret, skąd zjechali w dół do punktu kontrolnego Kelva po południowej stronie góry.

Pomysł na wyścig zrodził się po wizycie w Gällivare legendarnego narciarza Gösty Frohma. Uważał on, że Szwedzkie Stowarzyszenie Outdoorowe powinno zorganizować rekreacyjny wyścig wokół Dundret. „Dundret Runt – powiedz to kilka razy, a stanie się poezją” powiedział. Niedługo potem zorganizowano pierwszą edycję.

W 1969 roku kolejka linowa na Dundret została użyta po raz ostatni w wyścigu. Ekstremalnie oblodzone warunki wywołały chaos, gdy uczestnicy próbowali zejść z góry w kierunku Kelvy, co doprowadziło do licznych kontuzji oraz złamanych nart i kijków. W następnym roku wprowadzono nową trasę, ale nie spotkała się ona z dobrym przyjęciem ze strony mieszkańców. „To nie jest Dundret Runt” Narciarze protestowali. W 1971 roku 30-kilometrowa trasa została ostatecznie ustalona w obecnym formacie, umożliwiając uczestnikom oglądanie Dundret ze wszystkich stron.

Punkty pomocy znajdujące się na trasie również mają szczególną historię.

Stacje z jedzeniem i napojami zawsze były playOdgrywały ważną rolę w Dundret Runt i są kluczowymi przystankami dla narciarzy rekreacyjnych. Już w 1965 roku organizatorzy nawiązali współpracę z lokalnymi firmami, aby zapewnić obsługę stacji. W publikacji z okazji 30. rocznicy z 1994 roku odnotowano:

„W Dundret Runt liczy się sam cel, a nie czas. Oznacza to również, że narciarze poświęcają czas na odpoczynek i zasłużoną przerwę na stacjach, co buduje poczucie koleżeństwa”.

Ta tradycja jest wciąż żywa. Dziś na trasie 30 km znajduje się pięć stacji, a na trasie 50 km – siedem, gdzie lokalne firmy i organizacje zapewniają poczęstunek i serdeczną atmosferę w drodze powrotnej na stadion Hellner.

wyścigi

Od swojego powstania w 1965 roku Dundret Runt jest wyścigiem rekreacyjnym bez pomiaru czasu i ta tradycja jest kontynuowana. Okienko startowe znajduje się między 07:00 a 09:00, a start masowy o 08:00. Uczestnicy pokonują stok we własnym tempie – nie ma potrzeby się spieszyć. Na trasie znajdują się punkty odżywcze, doping i wspaniała atmosfera. O godzinie 14:00 limit startów znajduje się przy Porjusvägen, a do mety pozostało 13 km.

13km

Wprowadzony w 2025 roku, 13-kilometrowy dystans rozpoczyna się transportem autobusowym do Kelvajärvi. Stamtąd 1-kilometrowy odcinek transportowy prowadzi do startu w pobliżu punktu kontrolnego XL Bygg/Colorama. Trasa biegnie następnie po zróżnicowanym terenie aż do mety na stadionie Hellner. Dzięki licznym punktom pomocy, bieg ten oferuje przyjemne doświadczenie dla uczestników w każdym wieku.

30km

Trasa o długości 30 km jest stosunkowo łatwa i biegnie głównie przez mokradła otaczające Dundret. Po 10 km punkt żywieniowy – gdzie trasa 50 km łączy się z trasą – cieszy się popularnością zarówno wśród narciarzy, jak i widzów. Rozpalane są tam ogniska i serwowany jest ciepły bulion z renifera.

Kilka kilometrów za punktem kontrolnym w Malm znajduje się jedyny prawdziwy zjazd, prowadzący do starej łąki Tunturistavosjänkkä. Po 17 km narciarze muszą zmierzyć się z podjazdami wzdłuż Porjusvägen, co stanowi wymagające wyzwanie dla wielu narciarzy amatorów, którzy mają już za sobą prawie 20 km. Punkty odżywcze są tu częste, a po ostatnim punkcie żywieniowym pozostaje pięć łatwiejszych kilometrów do mety na stadionie Hellner.

50km

Długa trasa Dundret Runt pierwotnie liczyła 60 km i była powszechnie uważana za bardzo wymagającą, często porównywaną do Vasaloppet, mimo że była krótsza. Obecnie trasa została skrócona do 50 km (dokładnie 47 km), ale nadal stanowi poważne wyzwanie.

Po 10 km podwójnej jazdy wzdłuż Harrträsk i przez rozległe mokradła, narciarze docierają do drugiego punktu kontrolnego w Renforskningen. W tej dawnej stacji badawczej Szwedzki Uniwersytet Nauk Rolniczych prowadził badania nad dokarmianiem reniferów w sytuacjach awaryjnych. Uczestnicy otrzymują tu zupę jagodową i napój sportowy.

Dalej rozpoczyna się najbardziej wymagający odcinek z długimi podjazdami przez przełęcz Kuolpa. Kolejne duże wyzwanie czeka w połowie wyścigu: podejście na Saivovaarę, długie, strome podejście wzdłuż linii granicznej. Po Saivovaarze, zasłużony, kilometrowy zjazd prowadzi z powrotem na 30-kilometrową trasę, gdzie narciarze są nagradzani ciepłym bulionem z renifera.

Więcej informacji o wydarzeniu można znaleźć TUTAJ